Ruud's blog

Woensdag 21 september

Niet fietsen maar toch vroeg op. Om in Finisterre te komen, moet je eerst een flink eind met de bus. De rit is zo’n 120 km over kronkelende weggetjes met een normale lijnbus. Dat doe je dus niet zo maar. Ik heb afgesproken er voor negenen te zijn. Herman en Johan staan klaar en Laura en Linda gaan ook mee, twee studentes die vanaf 12 juli zijn komen lopen en ook een kamer hebben in het appartement. Ze hebben iets meer tijd nodig na het uitbundig vieren van de aankomst in Santiago gisteren. We gaan op stap naar de bushalte, komen langs de bus naar het vliegveld en dan blijken we dus helemaal de verkeerde kant op te lopen. Het busstation blijkt helemaal aan de andere kant van de stad te liggen. Wandelen is niet ons probleem maar het moet nu wel snel en met een sprintje op het eind stappen we op het laatste moment in de bus. Alleen achterin is nog plek en dat is niet de meest ideale. Na een uurtje bochtjes maken, voel ik me toch wel wat minder en kan ik gelukkig verhuizen naar een plekje bij het raam. Na bijna drie uur rijden komen we op de plek van bestemming. Onderaan wat eten en drinken en dan 3,5 km naar de vuurtoren. Daar wacht een prachtige rotsige kust met sterke golfslag. En natuurlijk ook hier de nodige symboliek. Bij een kruis is het de bedoeling iets persoonlijks te verbranden en daarmee een periode af te sluiten. In mijn geval haast een must natuurlijk want waar heb ik anders dat hele eind voor gefietst. Het afscheidskaartje met Agnes er op heb ik de hele weg bij me gedragen maar die zal ik ook echt niet verbranden. Het wordt dus de zakdoek die me vaak weer een bril bezorgde waar je ook nog doorheen kon kijken. Linda heeft een aansteker en na een half uurtje liggen haar sokken (gewassen!!!!) en mijn zakdoek samen onze periodes af te sluiten. Het doet me zowaar nog meer dan de kathedraal.
Op de weg terug zie ik een drietal fietsers naar boven komen en de achterste twee hebben een bekende rijstijl en ja hoor. Het zijn mijn Braziliaanse vrienden die nog tot hier zijn doorgefietst en we begroeten elkaar enthousiast. Rodolfo krijgt weer de nodige high fives. Prachtig.
De meisjes blijven achter, zij hebben nog een party op het einde van de wereld. Wij gaan weer terug naar Santiago, een heel eind bussen maar het laatste stuk wordt nu de snelweg genomen. Verder een prachtige route langs de kust die het midden houdt tussen een fjorden kust en Normandië.  Zo’n heel ander Spanje, dit Galicia. We sluiten de dag af in een restaurantje waar we weer prettig bediend worden en ook heel smakelijk eten.

Na afloop nemen Johan en Herman afscheid van me. Zij gaan morgenvroeg al terug. We gaan in ieder geval nog foto’s mailen en elkaars site lezen natuurlijk. Morgen nog een dagje shoppen en sightseeing in Santiago.

Dinsdag 20 september

En dan is het gelukkig ochtend, wat een vreselijke nacht. Dat wordt voor de rest van de week een luxe hotelkamer, dat staat nu wel vast.
Even wachten tot het licht genoeg wordt en wat van de koeken naar binnen werken met de melk die gisterenmiddag is ingeslagen. Met een goede bodem begin ik samen met de andere heren aan de laatste etappe. We dalen naar beneden het dorp uit en bij het eerste kruispunt gaan Herman en Johan naar rechts en ik rechtdoor. De route gaat rechtdoor en ik wil tot het eind alles fietsen. De laatste loodjes gaan dus in stijl alleen. En die laatste kleine 70 km krijg je niet voor niks. Met name het eerste extra lusje is een aaneenrijging van klimpartijen van een kilometer of drie tot wel 10%. Mijn fiets lijkt elk kwartier een kilo zwaarder te worden en ik check of ik geen lekke band heb. Ik zie wel dat er in de loop van de weken een behoorlijk slagje in mijn achterwiel is gekomen maar het grootste probleem is toch vooral dat de weg steeds weer omhoog loopt. De omgeving is wel prachtig en met de laaghangende wolken tussen de bergen zijn er weer heel wat Kodak momentjes.

Zoals de hele tocht al zijn er heel wat symbolische gebeurtenissen, die ik natuurlijk vooral zie omdat ik er ook alert op ben. Zo’n hele dag alleen op het fietsje ben je natuurlijk ook veel aan het overdenken en dan zie je geregeld dingen met een verrassende link naar het verleden. Zo zat ik op de dag dat het elf maanden geleden was dat Agnes is overleden koffie te drinken in Pamplona en zie ik recht aan de overkant een winkel van Laura Ashley. Nooit meer gezien nadat ik daar in ’84 met Agnes haar trouwjurk heb gekocht en deze ochtend zie ik een dorpje vlak voor Santiago onze kater Kareltje lopen, het model voor onze trouwkaart. Je kunt er hele filosofieën over hebben maar het houd je sowieso lekker bezig. Na nog tig klimmetjes ben ik dan toch ineens bij het naambordje van Santiago. Een fikse afdaling en een niet te fietsen klimmetje brengen me uiteindelijk bij de kathedraal. Een imponerend groot gebouw met een wirwar van mensen er voor en zelfs een foeilelijk wit toeristentreintje. Mijn eerste gevoel is niet te beschrijven, ik ben er maar wat doet het nou met me. Het is eigenlijk alleen maar gewoon raar dat ik niet meer verder hoor.

Na me toch een paar keer op de foto te hebben laten zetten, besluit ik eerst maar van alles te gaan regelen en daarna nog eens terug te gaan naar de kathedraal. Ik ga eerst bij de toeristen informatie langs en bekijk een hostal vlakbij. De bedden buigen weer verdacht door en ik besluit gewoon naar het Hotel Mexico te fietsen waar de fiets ook moet worden ingeleverd voor de terugtocht. Dat blijkt een goed plan, ik kom in een gezellige Spaanse wijk aan en boek een prachtige hotelkamer met een heerlijk bed.
Na er eerst een gigantische troep van gemaakt te hebben, maak ik weer een paar mooie stapeltjes en fris me op. De kathedraal maakt nu al een heel andere indruk op me en ik besluit in de Maria kapel kaarsjes op te steken voor mijn familieleden en natuurlijk voor Agnes maar ook voor een speciaal verzoek. Op het moment dat ik daar in gedachten en natuurlijk ook emoties verdiept zit, sluipt er weer een groep toeristen met gids binnen die voor mijn neus uitgebreid gaat zitten kletsen. Weg moment van bezinning.
In de kathedraal zelf is inmiddels een mis begonnen maar het wierookvat wordt niet gezwaaid. Wel kun je goed de gigantische constructie zien waarmee het vat aangeslingerd wordt. Mogelijk dat ik daar een van de andere dagen nog iets van kan zien. De kathedraal is een en al pracht en praal en heel groot.

Ik ga weer terug naar mijn hotel om mijn fiets in te laten checken voor de terugreis en in de kelder komen daar dan ook Johan en Herman weer aanfietsen. We gaan met zijn drieën het stadje weer in en ze laten me trots hun appartementje vlak bij de kathedraal zien. Voor de tweede keer niet alleen eten en ondanks dat bediening er alles aan doet het zo ongezellig mogelijk voor ons te maken is het toch een leuke maaltijd. De heren gaan weer vlot de koffer in en we spreken voor de volgende dag af met de bus naar Finisterre te gaan. Op de weg terug naar mijn hotel koop ik bij de ook in Santiago doorgedrongen Chinees een grote koffer voor weinig geld. Nog even wat bloggen en mailen en dan ook nog maar even slapen.

En de kilometers, met de 66 van vandaag kom ik net niet op de 2.500 uit. Het zijn er uiteindelijk 2.490 km geworden.

Met een bedrag van € 1,659 per kilometer komt de totale sponsoring voor de Kinderen van Abong Mbang dan uit op € 4.130,91 met nog een paar openstaande toezeggingen. Een prachtige uitkomst en alle meelevenden en sponsoren enorm bedankt voor de bijdrage maar ook voor alle berichtjes en aansporingen.

Maandag 19 september

Met op de achtergrond een constant blaffende hond was het toch weer een onrustige nacht. De hond is vast al jaren toe aan een ont-stress cursus maar als aanhoorder slaap je er niet beter van. Ik doe mijn ochtendprogramma en hoor beneden hoog oplopende ruzie. De bar beneden ziet er al niet uit als de gezelligste en dat wordt nu in woord toegelicht. Ik lever dus snel mijn sleutel in en ga om de hoek ontbijten. Op het kaartje staat dat er een speciaal ontbijt is met een sandwich met Jamon en Kese maar in het Spaans is niet alles wat het lijkt. Er komt een vlotte tosti op mijn bordje waar ik toch blij mee ben. De bedoeling is vooral warm te worden. Het mag dan niet meer regenen, de temperatuur is heel laag. Ik mis mijn handschoenen en lange broek. Die heb ik echt niet nodig hoor, Marjolein, had ik vol overtuiging gezegd. De omgeving maakt veel van de kou goed en ik peddel weer lekker door.
In Sarria is weer leven en stop ik bij een supermarkt voor mijn lunch inkopen. Dat doe ik niet alleen. Ik word aangesproken door een Hollander die me voor een Spanjaard met een rood jasje aanziet, die steeds voor hen fietste. Herman is samen met Johan vanuit Roosendaal vertrokken en ze gaan in sneltreinvaart door naar Santiago. Na de boodschappen drinken we samen koffie en we fietsen samen op. Veel ervaringen uitwisselen natuurlijk en onze tempo’s passen goed bij elkaar. De beide heren zijn gepensioneerd (van heel vers tot ervaren) en marathonlopers. En dat is te merken. Er wordt stevig doorgefietst en dat bevalt me goed.
Daarnaast hebben we veel ervaringen uit te wisselen natuurlijk en zo gaan de flinke klimmen bijna ongemerkt  aan ons voorbij. We lunchen bij de brug bij Portomann waar we vanaf een trap een mooi uitzicht hebben.

Lunch met Johan en Herman

Daar komt ook het talent van Herman naar voren, iedere pelgrim met een fysiek probleem wordt aangesproken en hij geeft de nodige tips. Koelen, voet afwikkeling en eventueel een tape plakken. Inmiddels is het jasje dan toch uitgegaan en genieten we volop van de prachtige natuur om ons heen. Galicia is van een heel andere orde dan Castillia en Leon. Van de droge vlakte zijn we overgestapt in een groen golvend landschap met veel activiteit op het land.

Groen en heuvelachtig Galicia

In Melide besluiten we de Auberge op te zoeken. Santiago is nog minder dan 70 km fietsen dus we gaan ons opmaken voor de laatste etappe. De Aubergue is een municipal en eigenlijk één grote fabriek. Aan de ingang koop je je ticket met bednummer en krijgt een sloopje en bedhoesje voor € 5. Daarmee dus de allergoedkoopste overnachting. En daarvoor staan douches, toiletten, wasruimte en keukentje ter beschikking en een aantal enorme slaapzalen. En dan is het maar afwachten wat er bij je slaapt.
Ik richt mijn bed in, ga lekker douchen en we gaan wat drinken op een terras en kijken of we een stempel in het kerkje kunnen scoren. Dat lukt en Herman heeft alweer een afspraak met een Belgische gemaakt voor een behandeling.
Terug bij mijn bedje blijken al mijn spullen verkast te zijn, achteraf terecht want de 8 heb ik voor een 5 aangezien maar een niet onbelangrijk feit, ik heb nu wel een nieuwe buurman.
We gaan het stadje weer in en bestellen een menu van een plaatje en zowaar, het eten lijkt op het plaatje en smaakt prima. Een gezellige maaltijd na al die avonden alleen eten. Dan komt wel een groot verschil tussen mij en de beide heren naar voren, zij duiken liefst om negen uur hun bedje al in en dat vind ik toch wel erg vroeg. Nu moet je er in een Aubergue om tien uur toch wel in liggen dus het is sowieso vroeg. En dan gaat het gebeuren. Ook mijn buurman gaat naar bed en hij blijkt een wereldkampioen te zijn. En wel in het snurken. De man heeft de inhoud van een mastodont, er wordt een rustig aanloopje genomen en dan brult hij de hele zaal over. Neemt zijn rust en even later herhaalt hij het programma. Nu heb ik oordoppen in maar deze zijn hier niet tegen bestand. Af en toe val ik toch in slaap en heb voor het eerst een nachtmerrie. Niet dat ik weggeblazen word maar dat ik word overvallen in mijn bed. Om half drie ontvlucht de eerste wandelaar de onrustige omgeving al. In de ochtend wordt er toch nog wat geslapen maar ik neem me al voor in Santiago een mooie kamer te zoeken.

Zondag 18 september

Ondanks het lang rommelen aan blog en foto’s was het toch weer vroeg dag. Alle rommel in de tassen gepropt en snel een dessayuno aan de overkant gehaald. Het blijft lastig, spaans praten met iemand die echt niets anders kan en jij er door misschien wel je oor gebrek niet veel van snapt. Aan alles zie ik dat de beste man het goed voor heeft  en daardoor komen we er toch uit. Uiteindelijk heb ik toch lekker twee grote geroosterde plakken brood met jam en een heerlijk grote koffie (een Café solo grande of doble want dat heb ik nu goed door). Vervolgens helpt hij me mijn fiets uit de box te halen, vult mijn bidons en komt nog even naar buiten lopen welke kant ik op moet fietsen en voor het eerst van de hele Camino win ik een paar kilometers op het schema. Gracias señor.
Net als gisteren is het weer behoorlijk fris maar de lucht is mooi blauw met wat wolkjes. Naar Villafranca is het vrij rechttoe rechtaan. Ponferrada blijkt echt een grote stad te zijn met daarvoor verschillende kleinere dorpjes. Zo rij ik zo’n 10 km alleen maar door bebouwde kom. Als het weer wat gaat stijgen komen ook de druiven velden weer  in beeld. Ik stop bij een auto om een foto te maken van de tonnen druiven die er in staan. Juist op dat moment komt een man met een gevulde ton op zijn schouder (niet gezond) er aan lopen en biedt me direct een prachtige bos druiven aan. Hoezo zijn de Spanjaarden vriendelijk.
In Villafranca stop ik voor een lekkere warme bak koffie, ik schuif aan bij een wandelaarster omdat het buiten te koud is. De cake ziet er wel lekker uit en ik bestel een stukje en krijg ongeveer de hele voorraad Oma’s Cake in Spanje. Omdat er een zware klim staat te wachten, schuif ik deze toch maar naar binnen. Buiten heb ik mijn Braziliaanse vrienden alweer langs zien komen en even verder op ontmoeten we elkaar weer. We fietsen een stuk samen op en ik maak een film, iets te enthousiast laat ik gelijk mijn camera vallen. Gelukkig alles goed.
Als zij een stop maken, fiets ik door. Gelijk met mij op fietst een Spanjaard die ik bijna voor mijn neus onder een auto zie rijden. Het schept weer een band en we fietsen de hele 8 km omhoog bij elkaar in de buurt. De klim is lang en koud. Bij O Cebreiro denk ik weer een koffiestop te maken en wat te eten maar er is een groot dorpsfeest aan de gang. Ik geniet even van de Keltische muziek. Die kunnen zo naar Lowlands denk ik, Kees de Hondt zou er blij mee zijn.
Door de feestelijkheden zitten alle kroegen echter bomvol dus in een windstil koud hoekje peuzel ik mijn weeg koekjes op. (In Spanje heb je de ingepakte koekjes met appel, amandel etcetera  die je niet per stuk afrekent maar moet laten wegen, ideale kost voor onderweg). Ondertussen heb ik ook mijn regenjas aangetrokken voor de kou en mijn overschoenen. Met een paar lekkere koude slokken water er bij is mijn energie voorraad weer wat op peil gebracht en begin ik aan deel twee van de klim. Deze is volgens onze chroniqueur nog zwaarder maar dat blijkt in de praktijk gelukkig mee te vallen of ik ben al zo gewend aan de 9 en 10 procentjes . Enige vervelende is dat ik mijn regenjas en overschoenen echt nodig heb. Het was al koud maar nu raak ik helemaal verkleumd. Eenmaal boven ga ik verder over een bergketen die helemaal dicht zit van de wolken en de vervelende eigenschap dat ik steeds weer naar beneden ga en omhoog moet voor een nieuwe top. Bij de laatste top probeer ik mezelf op de foto te krijgen om te laten zien hoe zielig ik ben als er een Fransman aan komt fietsen. We zetten elkaar op de foto en gaan samen naar beneden. Hij is gestart op het randje van Spanje en gaat nog door naar Porto. Klinkt heel leuk. Hij wil graag morgen al in Santiago aankomen dus gaat nog een stukje verder. Ik heb het zo koud dat ik in het eerste plaatsje al probeer een kamer te krijgen. Het lukt weer en ik heb een “prachtkamer” met gelukkig wel een redelijk bed en, het allerbelangrijkste, een heerlijk warme douche die ik met vier man moet delen. Na een half uur onder de douche word ik weer warm. Ik geniet van mijn lunch op mijn kamer, waarom zijn die tomaten in Spanje toch tien keer zo lekker.
Als ik even op mijn bed ga zitten en de mail check ben ik snel vertrokken. Heerlijk.
Het dorpje is verder klein maar weer vol vakantiegangers en wandelaars. Er zijn naast de wandelaars die vrijwel allemaal de Spaanse tocht doen ook veel cultuursnuivers die maar een paar dagjes lopen. Als ik ga eten, krijg ik een plaatsje toegewezen en wordt verder bediend door de meest onvriendelijke ober die er bestaat. Er ontstaan geregeld Fawlty Towers achtige taferelen. Met name met een aantal Canadese vrouwen wil het echt niet lukken. Hij smijt bestek en eten bij ze op tafel en snapt niet wat ze willen. Zo krijgen ze voor en nagerechten tegelijk. We lachen er flink om en deze dames blijken dus 5 daagjes Spanje te doen en zijn ook al naar Barcelona en Bilbao geweest. En ja, de fietstocht maakt wel weer indruk dan.
Na nog even wat basketball gekeken te hebben, ga ik toch maar weer naar mijn kamer en vermaak me met al mijn speeltjes zoals Ipod en laptop. Morgen bijna in Santiago.

Met de 77 zware kilometers van vandaag kom ik op 2339 totaal.

Als klein jongetje ging ik vrijdags met mijn
moeder naar de Gruijter omdat je dan het nieuwe snoepje van de week kreeg. Dat was een kleine verrassing die toentertijd nog indruk maakte. De Gruijter is allang weg geconcurreerd door meneer Heijn maar het begrip is altijd gebleven. Vandaag beleefde ik een snoepje van de week.
Na me bevrijd te hebben van het om me heen gerolde matras bleek het wandelvolk alweer even op pad te zijn. Met een paar Magdalenas en een dikke bak koffie snel een ontbijtje en op naar de bergen. Kwart over acht op de fiets is nog erg fris dus mijn regenjasje kwam goed van pas. Na nog zo’n 20 km rechtdoor fietsen begon de natuur langzaamaan te veranderen en werd het groener en heuvelachtiger. De gepasseerde stadjes lieten zien dat het echt niet goed gaat met Spanje, veel gesloten bedrijven en alweer dichtgetimmerde vrij nieuwe bouwprojecten. Onderweg in de boeren dorpjes merk je het niet zo, deze floreren door de Camino maar waar het ook van andere inkomsten moet komen, zijn de verschillen groot.
Bij de prachtige stenen brug van Orbigo gaat het jasje uit.
Het klimmen begint weer en dat leidt als eerste naar Astorga. Het knietje ging boven verwachting goed, alleen mijn klikpedaal heeft een opdoffer gehad dus mijn voet springt er snel uit. Met de val van gisteren in gedachte ga ik de hele steile helling naar de stad voor het eerst deze tocht toch maar lopen. En dat is zwaar. Terwijl ik omhoog strompel zie ik drie fietsers omhoog komen net op dat moment. Het zijn de donkere mannen en hun Catalaanse vriend die ik al eerder gezien had. Boven op bij een beeld wordt uitgebreid gefotografeerd en blijkt dat ze uit Brazilië komen. Met mijn Braziliaanse bandana maak ik natuurlijk goede sier en ga met de beide broers op de foto. Alsof je met Pelé en Jairzinho op de foto gaat. Trots wordt verteld dat ze een maand door Europa toeren en vanuit Rome gestart zijn. Al 2.200 op de teller, precies het aantal dat ik op dat moment vanaf Leusden gefietst heb. Dat beteken natuurlijk weer een dikke high five.
Na de drukte van Leon bleek dit stadje alles te hebben. Een heerlijk plein, lekker terras, prettige winkels met vriendelijke mensen en prachtige bouwwerken zoals een paleis van Gaudi (direct herkenbaar en voor mij mooier dan dat in Leon) en een schitterende kathedraal. Op straat ook zomaar aangesproken door een Hollands stel. Op het moment dat ik dacht dat de koek op was, passeerde ik nog een nieuwe pelgrimskerk waar ik weer heel vriendelijk te woord werd gestaan door een Spaanse dame. Al met al, mijn snoepje van de week was binnen.
En daarna kwam het slotstuk, de klim door de Montes de Leon. Vanuit Astorga gaat het 630 meter omhoog naar het IJzeren kruis. Eerst heel rustig maar de laatste kilometers gaan naar de 10%. Niet goed opletten in het begin zorgt er voor dat ik verkeerd rij en via wat extra kilometers weer op de route moet zien te komen. Snel gaat het niet als mijn rem wat aanloopt maar als dat eenmaal is opgelost ga ik gelijk door. Om een uur of twee toch tijd voor de siësta. Er is een mooi pauze punt gebouwd voor de wandelaars waar ik als fietser de enige bezoeker ben. Lekker weer zo’n eigen lunchje. Die Spaanse menu’s kunnen ook teveel worden. De laatste zes kilometers zijn echt moordend maar ik haal het hoogste punt. Met die pakkage achterop is het toch echt heel andere koek. Aan de voet van het ijzeren kruis ligt een berg stenen. De pelgrims legden hier een deel van hun last af omdat zij Santiago gingen halen, nu worden stenen met boodschapjes geworpen. Het was niet moeilijk welke korte boodschap ik op mijn steentje moest kalken en de steen ligt daar nu goed.
Na een korte afdaling nog een keer 12 % omhoog en zelfs dat lukte. Even flink schreeuwen en trots een foto maken. Daarna de Ragazza weer op de bol en de afdaling in. Deze was inderdaad erg steil maar wel heel gaaf. Ik doe echt rustig aan maar haal toch nog een paar andere fietsers in.
In Ponferrada heb ik snel een prima kamer in een hostal en raak aan de praat met een aantal vakantiegangers. Natuurlijk ook ervaring met de Camino. Het stadje blijkt een prachtig oud centrum te bevatten met een gigantiche middeleeuse burcht. Heel fraai allemaal. Voor de verandering weer eens een italiaaans maaltje en dat bevalt prima. Op naar hopelijk net zo’n fraaie dag. De laatste hoge bergen roepen.

Foto’s van de afgelopen twee weken vind je op http://www.mijnalbum.nl/Album=PXGA8DJZ

De 92 km brengt mijn totaal op 2.260 km

Vrijdag 16 september

Zoals een echte Albergue met wandelaars betaamt is het al vroeg dag. Ik ben gisteren nog zo wijs geweest wat in te slaan voor het ontbijt want in dit gat is ‘s morgens niets te vinden. Met een halve liter melk en een stokbrood met de lachende koe voel ik me fris genoeg om te starten. De twee gekochte koekjes smaken later op de ochtend ook heerlijk. Als ik mijn ontbijt verorber, blijken er op de kamer naast me twee belgische mannen te hebben geslapen. Ze hebben wat problemen (maag en rug ) en dat is niet echt ideaal voor een zware wandeltocht in de hitte. We wensen elkaar een goede reis en voor half negen fiets ik weg.
En dan ontdek je de voordelen van het fietsen. De Belgen gaven aan nog twee dagen bezig te zijn om in Leon te komen over de monotone hoogvlakte en ik fiets rond 11 uur deze drukke stad binnen. Ondertussen heb ik alle wandelaars die ik gisteren gesproken heb al ver achter me gelaten. Onderweg merk ik wel dat dit niet mijn topdag is. Een echte kampioen zou zeggen dat dit een dag is om de ronde te verliezen maar ja wie ben ik. Het valt allemaal een beetje zwaarder dan de afgelopen dagen en dat ben ik niet meer gewend.
Tussendoor ben ik nog kleren aan het wisselen geweest want de bewolking bleek ook echt vocht te bevatten. Tegen de tijd dat ik alles weer aan had, werd het natuurlijk droog. In Leon was het dan ook mooi weer zodat de prachtige monumenten er fraai op staan. De Kathedraal was weer van een andere orde dan die in Burgos (voor mij nog nummer één) maar heel fraai. De bank van Gaudi was ook karakteristiek genoeg.
Na een koffie met wat heerlijke broodjes verlaat ik de stad en zoek mijn richting naar de bergen. Het kost wat moeite maar zoals gezegd, iedere Spanjaard kent de Camino, dus geef maar een wenk en je zit weer op de route.  Na nog wat hoogvlakte beginnen ook de eerste klimmetjes weer te komen en voor het eerst gaat het mis. Al eerder heb ik gehad dat ik het idee had dat de helling zwaar was en dat dan bleek dat ik nog niet op het kleinste voorblad zat maar dat ging dan toch zonder problemen. Nu merk ik kort voor de top weer dat ik verkeerd schakel en …..  stom, stom, stom…ik schakel het voorblad terug en dan vliegt de ketting er af. Plots sta ik helemaal stil met mijn voeten vast in de pedalen. En dat betekent maar één ding, aauuuwww.
Het asfalt is hier ook hard en de steentjes scherp en mijn knie is natuurlijk open. Ik maak het gelijk schoon. De schade is gelukkig niet groot maar lekker fietsen is even over. Kort na de val stop ik voor mijn lunch menu en als er in de verte gedonder is, regel ik gelijk een kamer. Het dorpje ademt een prettige sfeer uit en dat compenseert veel na gisteren. Als ik na het douchen op mijn bed wat kilometertjes bij schrijf, dommel ik zo een uurtje weg.
De bui zet door dus de beslissing lijkt goed. Ook het eten is prima en de inwoners van het dorpje zijn prettig aan het keuvelen op het plein bij de kerk. Ik zet de kaarsjes automaat ook maar weer een keer in werking. Het blijft een vreemd apparaat. Na nog een tweede menu om acht uur (ze zijn blij met me, ik krijg een gratis borrel) en wat korte gesprekjes, blog ik nog twee berichtjes en is het straks weer tijd te gaan slapen. Aan de bar staat nog een man met tanden die groter zijn dan zijn hoofd, een vreemde gewaarwording maar hij kan er blijkbaar prima mee leven.
Dan zo maar het bed in. Ik hoop dat de matras zich niet om me heen rolt, zo zacht is het. Mocht er geen bericht meer komen dan weten jullie waarom.

De kilometers blijven door de onverwachte stop steken op 72 en in totaal sta ik nu op 2.168 km.
De opbrengst van de sponsoring is nu € 3.542, 50

Donderdag 15 september

Nog even de wedstrijd van Real Madrid afgekeken in de bar en dan naar boven terwijl het graatmagere mannetje de gokmachine weer langdurig aan het rammelen heeft gekregen. Hij zorgt voor meer vertier dan de voetballers.
Na de laatste vliegen te hebben doodgemept, is het toch nog goed slapen. Zoals de hele tocht, meldt het automatische wekkertje zich weer om zeven uur. Scheren, aankleden, inpakken zijn ook een automatisme geworden en daarna geniet ik van mijn dessayuno. Vreemd hoor, stokbrood grillen. Maar omdat er voldoende wordt aangevuld, is het wel lekker. Genoeg vocht er bij en dik voor negenen ben ik weer op weg.
Weinig klimmetjes en een gunstig windje maken dat ik snel een eind weg kom. Vandaag wordt de droge hoogvlakte overgestoken. Mijn reisleider in het boekje waarschuwt meermaals voldoende vocht mee te nemen. Het zijn drie forse wandel etappes die kaarsrecht zijn en weinig schaduw hebben.  In het begin bereik ik al de mijlpaal van 2.000 km. Na de blaadjes en de stokjes brengt nu een steentje de oplossing. Een automobilist stopt al om te vragen of ik pech heb. Gelukkig niet. Het laatste traject roept.
Op de route ontmoet ik ook eindelijk een Nederlandse wandelaar. Hij doet de Spaanse camino en is drie weken onderweg en er volgen er nog drie. In het plaatsje Cerron geniet ik van een broodje en wat fris en begin aan oversteek 2. Het is dan al middag geworden en dus ook een stuk warmer. Tegen half twee met 77 km op de teller stap ik af bij een restaurant voor een pelgrimsmenu. Bij de ingang kijkt een bekend teckeltje me aan. Ik leg de ober uit dat ik er thuis net zo één heb en hij legt mij uit waar het eigenlijk voor is. Je moet er een stukje voor omfietsen maar dan leer je wel wat bij.
De graag babbelende ober is snel en zijn kok ook. De gangen staan achter elkaar op tafel zodat ik om half drie alweer buiten sta, ik rek het nog een kwartier op het terras maar ga dan toch maar weer de hitte in. De omgeving is de gehele dag hetzelfde. Vlak, kaal en dor land met af en toe een dorpje. Om te wandelen moet het echt een crime zijn. Met de fiets schiet je er toch nog redelijk vlot doorheen.
De laatste doorsteek is het zwaarst, de zon brandt flink. Ik heb mijn zinnen gezet op een slaapplaats in het dorpje El Bargo Ranero om nog één keer plus 100 km te fietsen.  Daardoor sla ik de Albergue 10 km eerder af ondanks de buitengewoon vriendelijke ontvangst met limo en snoep. Ook een heel leuk plekje en een fraai oud gebouw.
Daar heb ik een half uurtje later wel een beetje spijt van. El Bargo Ronero blijkt het meest ongezellige dorpje van heel Spanje. Midden in de woestijn zijn een paar huizen neergekwakt waarvan er een aantal weer zijn omgekwakt en ook de Albergue is heel anders. Ik word direct naar een kamer van vijf geleid maar heb achteraf wel het geluk dat er niemand bij komt.
De pelgrims maken het leven in het dorpje en daar draait dan ook alles om. Ook nu weer vooral Fransen en Spanjaarden. Na wat contact met het thuisfront ga ik eten en word aan tafel gezet met een Spaanse jongen. Ik doe mijn best met “de donde es “ et cetera maar veel komt er niet uit de Madrileen. Hij spreekt enkel spaans en ik maar een heel klein beetje. Gezellig eten dus.
Bij mijn Albergue heb ik nog een gesprek met een Ier die alles van de Camino weet en dat graag laat horen en met een Franse dame die alles voor haar man vertaalt. Ik hoor dat het na Leon weer mooi wordt en dat spijt me niks. Zo komt ook deze dag aan zijn eindje en ik blijk inderdaad alleen te slapen. Hoe erg !!!!

Wel nog een keer over de honderd met 102 km en in totaal nu 2.096 km.

Woensdag 14 september

De heuvel waarop mijn hotel staat is donker en winderig. De hemel zit helemaal dicht en er waait een koude wind. Als ik alles gepakt heb, ontdek ik dat er heerlijke bruime broodjes met ei en ham in de aanbieding zijn. Dat samen met een grote café solo zorgt voor een heerlijk ontbijt. Gisteravond laat is er nog een Frans stel met de fiets binnen gekomen en zij vertrekken gelijk met mij. Ze komen uit Normandie en hebben er iets meer dan 1000 km opzitten. Apetrots. We hebben het over de route en in mijn boekje wordt een alternatief genoemd zodat je niet langs de hoofdroute hoeft. Geen verkeerde keuze want het barst hier van het vrachtverkeer en ze vinden het een prima plan.
En voor het eerst heb ik de wind vol mee en wat scheelt dat enorm. Continu een km of dertig, dat is nog niet gebeurd. Ik ben wel benieuwd wat de fransen van het klimmetje vonden in het alternatief want een helling van 14% op een volle maag is echt heftig. Ik kom echter weer fietsend boven en merk dat de benen elke dag sterker worden.
Met het windje er bij ben ik in iets meer dan een uur in Burgos. Net als vele andere Spaanse steden heeft de stad een schitterend park. Voor ik in de stad kom, rij ik kilometers lang door een prachtig bos met fiets- en wandelwegen. En wat zijn de spanjaarden behulpzaam, zodra ik maar even stil sta, schieten ze op me af welke kant ik op moet want iedereen kent de Camino uit zijn hoofd. Eenmaal in de fraaie stad torent de kathedraal overal boven uit. Wat een pracht en praal.
Ik kan mijn fiets met bagage niet goed kwijt dus durf het niet aan de kathedraal van binnen te bekijken. Van buiten is het echter een toppertje. Door het fietsje slim te gebruiken, zie ik alle kanten. Ook de poort is prachtig evenals diverse andere gebouwen. Voor ik de stad weer uit ga met de traditionele forse klim, neem ik nog een koffie met tortilla op een terrasje. Het leven is goed.
De zon schijnt inmiddels weer volop. Ik probeer nog zo’n twintig kilometer te rijden voor de noodzakelijke siesta. Het wordt zo moordend heet dat je wel even moet stoppen. Een droge maar wel mooie route volgt en ik fiets zelfs kilometers over een verhard pad. Aan het eind kom ik weer op een knoopunt van vrachtverkeer uit met als voordeel dat er veel restaurantjes zijn. Ik besluit me volledig aan te passen en verorber een prima 10 euro menu. Geen vino want dat blokkeert de benen iets te veel. Onderwijl gezellig chatten met de jarige Elke en genieten van de verschilende mensen om me heen.
Rond half drie ga ik weer op pad en ontdek al snel dat het voor klimmen nog echt heel warm is. Nog een half uurtje in de schaduw en dan weer verder. De volgende klim is nog steeds  warm maar het lukt wel. Nog een klim verder heb ik zoveel respijt opgebouwd dat ik tot mijn volgende onderkomen niet meer hoef te trappen (bij wijze van spreken) , één grote afdaling. Vanaf dat moment zitten de wandelaars en de fietsers weer op dezelfde route en zie ik weer veel mensen om me heen. Dat is toch veel prettiger. Het dorpje blijkt dan ook een en al opvang van Pellegrinos en ik vind dus al snel onderdak.
Na het opfrissen verken ik het dorpje en kom een versleten Engelse pelgrim tegen. Hij sleept zich naar de refugio. Het is verbazingwekkend wat een slagveld de wandeltocht aanricht. Veel mensen lopen heel moeilijk en je moet je niet afvragen hoe zij de volgende dag verder komen.
Het lokale kerkje blijkt wel een heel mooi exemplaar te zijn. Ik ga weer even zitten en zie dat er zelfs vleermuisjes rond vliegen. Er straalt veel rust van uit. Plots begint er zowaar een dienst al zijn er maar weinig mensen. Na enige tijd verlaat ik de kerk weer.
Inmiddels is het weer tijd om te eten, het voordeel van de inspanning als fietser is dat je oneindig kunt blijven eten. Je hebt het gewoon nodig. Dus dat doe ik dan maar en dit keer weer heel smakelijk.  Met het heerlijke weer buiten is het volop genieten.
Na de eerste helft van het voetbal tik ik dit stukje nog even weg.  Ondertussen ook alle reacties lezend. Wat leuk om te zien hoe jullie allemaal reageren, ik moet dit misschien maar ieder jaar gaan doen .

Met de 78 km van vandaag schiet ik op naar de 2000 km. Vlak voor het dorp werd ook al aangegeven dat het nog maar iets meer dan 500 km is. Santiago komt in zicht.

Dinsdag 13 september

De zon staat direct flink te loeien maar ‘s ochtends is het nog een lekkere temperatuur. De moeder overste van het restaurant heeft me weer vriendelijk geholpen en ik ontbijt met een croissant, een donut en een puddingbroodje en vooral een hele grote lekkere bak koffie.
Ik ben wat minder vlot dan gisteren maar om negen uur een eind op weg is toch niet slecht. Vandaag heeft de route bedenker verzonnen dat de originele route veel te druk is met vrachtverkeer en dat de fietsroute via heel andere paadjes gaat. Op zich wel iets voor te vinden want die vrachtwagens zo vlak langs je heen is niet echt een lekker gevoel. Zeker niet als er één vlakbij een klapband krijgt maar het nadeel is wel dat je de hele dag geen wandelaar ziet. En dat verlevendigt de boel toch wel een beetje want je ziet namelijk ook geen fietsers. Die zijn er gewoon niet veel. In de ochtend kom ik door der wijn velden van de Rioja streek. Mooi gescheiden, links rood en rechts wit. Het is goed duidelijk dat het de provincie Rioja voor de wind gaat. De strakke weg verandert bij de grens met Burgos op slag in een hobbel baan met honderden hompjes asfalt.Tu
En zo komen er weer heel veel leuke hersenspinsels binnen drijven. De volgende stripheld (Lucky Luke) komt al langs met I am a lonely cowboy and a far way from home als op de achtergrond droge velden en rotswanden opdoemen. Maar ook een oude hit van Klaatu waarin wordt gezongen dat The Lighthousekeeper must be the loneliest creature in the world vereist volgens mij wat aanpassing want de fietser in de warme spaanse binnenlanden is minstens even eenzaam. Zo zwoeg ik verder en dat valt ‘s middags echt niet mee in de zinderende hitte. Ik neem op tijd mijn rust en drinken maar dan nog sloopt het je.
Boven op een berg (inmiddels alweer op de zelfde hoogte als in de Pyreneen) rij ik langs een wegrestaurant en aangezien de volgende slaapplaats nog minstens 20 km verder is, waag ik het erop. Misschien niet de gezelligste plek maar wel passend in het eenzame plaatje. Het levert een prima kamer op met goed eten en drinken en wifi. Dus voor het eerst ben ik helemaal bij. Alleen die foto’s, dat is toch wel veel werk. Misschien in het volgende wegerstaurant.

Met toch nog 94 km op de teller sta ik na precies drie weken fietsen op 1915 km. Dit houdt in dat ik drie kwart er op heb zitten en er al meer dan € 3.000 bij elkaar gesponsord is. Een fantastisch bedrag.

Maandag 12 september

Ondanks het vroege opstaan, ben ik toch goed uitgerust. Ik lag er natuurlijk ook al vroeg in. Ik vul mijn maag met een paar oude chocolade broodjes en sultana´s en een pakje vruchtensap. Niet echt veel maar er is niet meer en ik hervat mijn tocht. De overnachting in de herberg is niet echt slecht bevallen, zeker niet gezien de kosten van €6 maar een beetje privacy is toch wel prettig.
Een optimale fietsdag, prachtig weer en een schitterende route. Lekker veel heuveltjes en prachtige gebouwen. Ik pas me helemaal aan het Spaanse ritme aan. Na anderhalf uur stop ik bij een bar en neem ik twee kopjes koffie met een heerlijke bocadillo en eind van de ochtend kom ik zo maar in een dorpsfeest terecht. Een variant op het stieren door de straten jagen maar dan met vier heel lange poppen en muziek er bij. Er zijn ook hekken in het dorp en een arena dus die stieren komen er vast ook nog wel. Iedereen is in het wit met rode sjaals en het is een vrolijke boel. ook hier weer een terrasje met een bocadillo en zo schiet de tijd toch om.

Rond het middaguur fiets ik door Logrono en doe mijn boodschappen. Zoals in meer spaanse steden is er veel aandacht besteed aan de stadsparken en er is aan de westkant zelfs een kilometers lang pad aangelegd speciaal voor de Camino. Dit komt uit op een rotspaadje met een helling van dik 10%. Flink aanpoten dus en dat in die hitte. Het zijn de zwaarste kilometers van de dag en ik besluit daarna te stoppen voor de lunch. Het eerstvolgende schaduwrijke plekje is voor mij. Hier passeert een donkere tweeling me die ik al eerder tegen ben geomen. We groeten elkaar al maar daar blijft het bij. Spanjaarden volgen vaak het wandelpad met atb fietsen waar de wandelaars niet altijd even blij mee zijn. Dit zijn er echter meer dan de fietsers die over de fietsroute gaan. Zo kom ik ook geregeld twee andere spanjaarden tegen die in de zelfde herberg sliepen.
Net geen 80 km gereden maar dan ben ik wel in Najera en dat blijkt geen straf te zijn. Een prima hotelkamer en heel vriendelijke mensen die me helpen. Ook hier veel flanerende mensen in het park en daar kan ik ook mijn maaltijdje naar binnen werken.
‘s Middags had ik het dorpje al bekeken en was ook in een klein kerkje terecht gekomen. Heerlijk rustig en ik ben er even gaan zitten waarbij me een vreemd gevoel over kwam. Net alsof er hier echt een periode werd afgesloten, ze komt echt niet meer terug. Een goed moment om een kaarsje te branden hoewel de wijze waarop minder aansprak. Er was een nep kaarsjes automaat waar je geld in kon gooien en na mijn euro sprongen er acht kaarsjes aan. Bingo. In elk geval genoeg voor alle familie en ook voor diegenen waar ik speciaal kaarsjes voor wilde branden.

Een prachtige dag. En dan ook weer 79 km er bij zodat ik nu  al op 1821 km zit.